Strona główna

Mapa strony

Moje publikacje





HISTORIA GUŁagu

GUŁag do 1941 r.

Uwagi wstępne

1918-1929

1929-1934

1934-1941

GUŁag 1941-1945

Zmiany organizacyjne

Polityka karna

Więzienia

Obozy i kolonie

GUŁag 1945-1953

Uwagi wstępne

Polityka karna

Zmiany organizacyjne

Liczba więźniów

Więźniowie - siła robocza

Zarząd GUŁagu

Wprowadzenie

Biogramy


Na stronie

Historia Rosji i ZSRR

Konflikt rosyjsko-czeczeński

System represji w ZSRR

Historia GUŁagu

Masowe deportacje w ZSRR

Deportacje Polaków do ZSRR

Polacy w Kazachstanie

Wschodnie losy Polaków

Kresy Wschodnie

Przesiedlenia Polaków z ZSRR

Dzieje myśli politycznej

Z najnowszych dziejów Polski

Z dziejów Wrocławia





Centralny zarząd systemu obozowego
OGPU-NKWD-MWD ZSRR w latach 1930-1960
i jego naczelnicy




Wprowadzenie

Dla centralnego zarządzaniami poprawczymi obozami pracy w kwietniu 1930 r. w Zjednoczonym Państwowym Zarządzie Politycznym (Obiediniennoje gosudarstwiennoje politiczeskoje uprawlenije - OGPU), utworzony został Zarząd Obozów (Uprawlenije łagieriej), w październiku tegoż roku przekształcony w Główny Zarząd Obozów (Gławnoje uprawlenije łagieriej - GUŁag). 20 kwietnia 1933 r GUŁag OGPU został przemianowany na Główny Zarząd Obozów i Osiedli Pracy (Gławnoje uprawlenije łagieriej i trudowych posielenij) OGPU.

W związku z utworzeniem w lipcu 1934 r. ogólnozwiązkowego Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych ZSRR) 21 sierpnia 1934 r. zarząd obozów i osiedli pracy zyskał miano Głównego Zarządu Obozów i Osiedli Pracy Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych ZSRR. 27 października 1934 r., po przejęciu przez NKWD miejsc odosobnienia podległych dotąd resortowi sprawiedliwości, nazwę centralnego zarządu zmieniono na Główny Zarząd Poprawczych Obozów Pracy, Osiedli Roboczych i Miejsc Uwięzienia (Gławnoje uprawlenije łagieriej, trudowych posielenij i miest zakluczenija) NKWD. 29 września 1938 r. dla centralnego organu zarządzającego systemem obozowo-zesłańczym ustalono nową nazwę: Główny Zarząd Poprawczych Obozów Pracy i Osiedli Pracy (Gławnoje uprawlenije isprawitielno-trudowych łagieriej i trudowych posielenij) NKWD. 13 czerwca 1939 r. nastąpiła kolejna zmiana i odtąd nazwa tego ogniwa NKWD brzmiała: Główny Zarząd Poprawczych Obozów i Kolonii Pracy (Gławnoje uprawlenije isprawitielno-trudowych łagieriej i kołonij). Po przemianowaniu w 1946 r. NKWD na Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (MWD) odpowiedniej zmianie uległa także nazwa centralnego organu zarządzającego obozami i koloniami.

2 kwietnia 1953 Zarząd Główny Poprawczych Obozów i Kolonii Pracy przeniesiono z MWD do Ministerstwa Sprawiedliwości. Rok później powrócono jednak do poprzedniego układu. Uchwala Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego i Rady Ministrów ZSRR z 25 października 1956 r. uznała za niecelowe dalsze istnienie poprawczych obozów pracy MWD ZSRR. Początkowo przekazano je pod zarząd MWD republik związkowych, a następnie przekształcono w poprawcze kolonie pracy. W związku z tym 27 października 1956 r. centralny organ zarządzający otrzymał nazwę Zarząd Główny Poprawczych Kolonii Pracy (Gławnoje uprawlenije isprawitielno-trudowych kołonij - GUITK) MWD. 27 marca 1959 r. GUITK przekształcono w Główny Zarząd Miejsc Uwięzienia (Gławnoje uprawlenije miest zakluczenija - GUMZ) MWD. 13 stycznia 1960 r. dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR rozwiązano ogólnozwiązkowe Ministerstwo Spraw Wewnętrznych, a w następstwie tego 1 maja tegoż roku zlikwidowany został GUMZ.



NACZELNICY
CENTRALNEGO ZARZĄDU SYSTEMU OBOZOWEGO OGPU-NKWD-MWD ZSRR
W LATACH 1930-1960

Pierwsi kierownicy systemu obozowego to ludzie, którzy z partią bolszewicką i policją polityczną związali się w latach 1917-1918. Warto zauważyć, że na czele GUŁag nigdy nie stał przedstawiciel tzw. starych bolszewików, tj. członków partii sprzed przewrotu październikowego. Uwagę zwraca też narodowość pierwszych naczelników GUŁag: Łotysz, później trzej Żydzi. Ci czterej pierwsi naczelnicy GUŁag stali się ofiarami represji z końca lat 30. i zostali zgładzeni. Pierwszym Rosjaninem na tym stanowisku był Gleb Fiłarietow, którego nominacja robi zresztą wrażenie dość przypadkowej. Jego następca - Wasilij Czernyszow - także zaliczał się do bolszewików z 1918 r. i był postacią bardzo znaczącą w aparacie bezpieczeństwa ZSRR. Następni naczelnicy, choć formalnie niewiele młodsi, należeli już do innego pokolenia. Urodzili się w latach 1903-1907, a do partii komunistycznej wstąpili niemal wszyscy na początku lat 30. Tylko Jegorow uczynił to wcześniej (1924 r.), a Nasiedkin później (1937 r.). Nasiedkin, który kierował GUŁagiem stosunkowo długo i to w trudnym okresie, oraz Bakin byli Ukraińcami, pozostali - Rosjanami. Dwaj ostatni naczelnicy GUŁag, pełniący swe obowiązki po 1956 r., to już ludzie spoza aparatu bezpieczeństwa, którzy doświadczenie zdobywali w administracji partyjnej i państwowej.



Biogramy


FIODOR IWANOWICZ EJCHMANS 1897-1938

Łotysz urodzony w Kurlandii. W 1918 r. wstąpił do partii bolszewickiej i do CzK. W służbie czekistowskiej robił szybką karierę. W 1920 r. był już przewodniczącym CzK w obwodzie siemirieczeńskim, w 1922 r. został naczelnikiem oddziału w Wydziale Wschodnim GPU RFSRR. W październiku 1923 r. mianowano go na stanowisko naczelnika Zarządu Sołowieckich Obozów Specjalnego Przeznaczenia (USŁON) OGPU. W maju 1929 r. objął stanowisko naczelnika 3. oddziału Wydziału Specjalnego OGPU, a niespełna rok później, 25 kwietnia 1930 r., mianowany został pierwszym naczelnikiem Zarządu Obozów OGPU. Pełnił tę funkcję tylko do 17 czerwca, po czym został przeniesiony na stanowisko zastępcy naczelnika Wydziału Specjalnego OGPU. Aresztowany w lipcu 1937 r., we wrześniu następnego roku skazany przez Kolegium Wojskowe Sądu najwyższego ZSRR i rozstrzelany. W 1956 r. zrehabilitowany.

ŁAZAR IOSIFOWICZ KOGAN 1889-1939

Urodzony w guberni jenisejskiej w rodzinie żydowskiej. Członek partii komunistycznej od 1918 r. Już w 1917 r. został naczelnikiem gubernialnego zarządu milicji. W 1920 r. mianowany naczelnikiem wydziału specjalnego 9. armii, w następnym roku objął identyczne stanowisko w 5 armii. W 1922 r. objął stanowisko naczelnika Wydziału Politycznego w Czarnomorskim GPU, w następnym roku awansował na zastępcę naczelnika GPU w Dagestanie, a w 1926 r. został naczelnikiem Zarządu Administracyjno-Organizacyjnego Pełnomocnego Przedstawicielstwa OGPU w Kraju Północnokaukaskim. W tym samym roku przeszedł do centrali OGPU, najpierw na stanowisko pomocnika naczelnika Wydziału Ochrony Granic i Głównego Inspektora Wojsk OGPU, następnie na stanowisko naczelnika tegoż wydziału. W 1927 r. spotkał go kolejny awans - został naczelnikiem Głównego Zarządu Ochrony Granic i Wojsk OGPU. W 1930 r. mianowano go pomocnikiem naczelnika Wydziału Specjalnego OGPU, a 17 czerwca został naczelnikiem Zarządu Obozów OGPU. Funkcję tę pełnił do 9 czerwca 1932 r. W latach 1932-1936 był naczelnikiem budowy kanału Moskwa-Wołga i naczelnikiem Dmitrowskiego ITŁ. W 1936 r. został zastępcą Ludowego Komisarza Przemysłu Leśnego ZSRR. W grudniu 1938 r. aresztowany i - po skazaniu 2 marca 1939 r. przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR - stracony. Zrehabilitowany w 1956 r.

MATWIEJ DAWYDOWICZ BIERMAN 1898-1939

Urodził się w 1898 r. w żydowskiej rodzinie właściciela cegielni na Zabajkalu. W 1916 r. ukończył szkołę handlową w Czycie. Do partii bolszewickiej wstąpił w czerwcu 1917 r. W lutym tegoż roku został wcielony do wojska. Skierowano go do szkoły wojskowej w Irkucku, po ukończeniu której trafił do 25. pułku zapasowego w Tomsku. Został członkiem komitetu pułkowego, a w październiku wszedł jako przedstawiciel wojska do tomskiego gubernialnego komitetu wykonawczego i został przewodniczącym jego wydziału wojskowego. W 1918 r. rozpoczęła się jego kariera w organach bezpieczeństwa. W sierpniu mianowano go przewodniczącym CzK w powiecie głazowskim, a od października 1918 r. przez rok był inspektorem specjalnych formacji CzK kolejno w Permie, Wiatce, Jekatierinburgu. Następnie przez rok pełnił obowiązki pomocnika naczelnika tajnego wydziału operacyjnego w CzK guberni jekatierinburskiej. W listopadzie 1919 r. na krótko został naczelnikiem wydziału operacyjnego Syberyjskiej CzK w Omsku. Od stycznia do maja 1920 r. kierował powiatową CzK w Tomsku, po czym został awansowany na szefa gubernialnej CzK. Na szczeblu szefa gubernialnej CzK zdobył bogate doświadczenie, kierując kolejno tymi instytucjami w Tomsku, Wierchnieudinsku, Semipałatyńsku i Irkucku. Po likwidacji CzK przeszedł do GPU obejmując stanowisko naczelnika w guberni irkuckiej, a następnie w Buriat-Mongolii. Po utworzeniu Buriat-Mongolskiej ASRR został tam ludowym komisarzem spraw wewnętrznych i pełnił tę funkcję do sierpnia 1924 r., kiedy to powierzono mu stanowisko zastępcy pełnomocnego przedstawiciela OGPU ZSRR w Azji Środkowej i naczelnika tajnego wydziału operacyjnego w tymże przedstawicielstwie. Od lutego 1927 r. przez rok był przewodniczącym GPU Uzbeckiej SRR, następnie do listopada 1929 r. naczelnikiem GPU w okręgu władywostockim, a od listopada 1929 r. do lipca 1930 r. zastępcą pełnomocnego przedstawiciela OGPU na obwód iwanowski i naczelnikiem tajnego wydziału operacyjnego w tym przedstawicielstwie. 15 lipca 1930 r. został mianowany zastępcą naczelnika Zarządu Obozów OGPU (od 1 października - Głównego Zarządu Obozów OGPU). 9 czerwca 1932 r. awansowany na naczelnika GUŁag, pełnił tę funkcję także po utworzeniu związkowego NKWD aż do 16 sierpnia 1937 r., kiedy mianowano go Ludowym Komisarzem Łączności ZSRR. Pełniąc obowiązki szefa GUŁag był jednocześnie naczelnikiem Wydziału Przesiedleńczego NKWD od lipca do października 1936 r., naczelnikiem zarządu budowy kanału Moskwa-Wołga od sierpnia 1936 r. do sierpnia 1937 r. i zastępcą ludowego komisarza spraw wewnętrznych ZSRR od 29 września 1936 r. do 16 sierpnia 1937 r. Od 1937 r. był także deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR. 24 grudnia 1938 r. został aresztowany, a 7 marca 1939 r. skazany przez Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego ZSRR na karę śmierci i rozstrzelany. Zrehabilitowano go w 1957 r.

IZRAIL IZRAILEWICZ PLINIER 1896-1939

Urodzony w guberni wileńskiej w rodzinie żydowskiej. Pracował jako robotnik w piwowarstwie, leśnictwie, kolejnictwie i rybołówstwie. Do partii komunistycznej należał od 1922 r. Od 1919 r. służył w Armii Czerwonej: najpierw jako szeregowy, następnie kancelista, pomocnik dowódcy drużyny, wreszcie w służbie zaopatrzenia w Odessie. W 1924 r. uzyskał wyższe wykształcenie kończąc Wojskowo-Gospodarczą Akademię Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej. W 1926 r. przeszedł do OGPU. W latach 1926-1932 był szefem zaopatrzenia dywizji specjalnego przeznaczenia przy Kolegium OGPU. Od lutego 1932 r. do lutego 1933 r. był pomocnikiem do spraw zaopatrzenia naczelnika wojsk OGPU okręgu moskiewskiego. 23 lutego 1933 r. został pomocnikiem naczelnika GUŁag, od 2 października 1935 r. zastępcą naczelnika. Następnie od lipca do października 1936 r. był zastępcą naczelnika Wydziału Przesiedleńczego NKWD, a od października 1936 r. do połowy listopada 1938 r. naczelnikiem tegoż wydziału. 21 sierpnia 1937 r. mianowany naczelnikiem GUŁag. Pełnił tę funkcję do aresztowania 14 listopada 1938 r. W lutym 1939 r. skazany na śmierć i rozstrzelany. Zrehabilitowany w 1956 r.

GLEB WASILJEWICZ FIŁARIETOW 1901-1979

Urodził się w guberni permskiej, w rodzinie robotniczej. Ukończył szkołę początkową i rzemieślniczą. W 1917 r. wstąpił do Czerwonej Gwardii, a w 1919 r. do partii komunistycznej. Od 1918 r. pełnił służbę w Armii Czerwonej, początkowo jako szeregowy, później na niższych funkcjach dowódczych. W grudniu 1921 r. przeszedł do służby łączności wojsk pogranicznych OGPU, a następnie do kwatermistrzostwa. W 1924 r. ukończył szkołę partyjną w Swierdłowsku, a w 1927 r. kursy czerwonych dyrektorów, co umożliwiło mu objęcie stanowiska pomocnika dyrektora zakładów mechanicznych w Niewiańsku (1927-1929), a następnie kierownika przedsiębiorstwa "Wzrywprom" w Swierdłowsku. W 1931 r. został przeniesiony do Moskwy i objął stanowisko zastępcy naczelnika zjednoczenia "Sojuzwzrywprom". Skierowany na Moskiewską Akademię Przemysłu ukończył ją w 1937 r. i objął stanowisko dyrektora fabryki "Izolator" w Moskwie. Kilka miesięcy później został już zastępcą ludowego komisarza przemysłu terenowego Rosyjskiej FSRR. 4 października 1938 r. mianowano go zastępcą ludowego komisarza spraw wewnętrznych ZSRR, a 16 listopada naczelnikiem GUŁag, które to stanowiska zajmował do 18 lutego 1939 r. Następnie przeszedł do dyspozycji KC WKP(b) i powrócił do zarządzania przemysłem. W 1943 r. w niewyjaśnionych okolicznościach został usunięty z partii komunistycznej. Zmarł w 1979 r.

WASILIJ WASILJEWICZ CZERNYSZOW 1896-1952

Rosjanin, urodzony w rodzinie chłopskiej w guberni riazańskiej. W młodości pracował jako bufetowy, później kinooperator i elektromonter. W 1915 r. trafił do wojska, gdzie m.in. dowodził drużyną zwiadu. W 1917 r. był członkiem komitetu pułkowego. Do partii bolszewickiej wstąpił w październiku 1917 r. Od 1917 r. do 1919 r. był zastępcą przewodniczącego miejskiego komitetu wykonawczego w Riazaniu, a następnie organizatorem wydziału specjalnego komitetu gubernialnego RKP(b) w Riazaniu. W 1920 r. rozpoczęła się jego kariera w WCzK: w 1920 r. został naczelnikiem ochrony Północnych Linii Kolejowych, ale jeszcze w tym samym roku mianowano go naczelnikiem 34. dywizji wojsk WCzK w Moskwie, a w lutym 1921 r. - naczelnikiem wojsk WCzK Frontu Turkiestańskiego. Z tą ostatnia funkcją łączył inne: naczelnika ochrony komunikacji Turkiestanu i członka Rady Wojskowo-Rewolucyjnej fergańskiej grupy wojsk. W grudniu 1922 r. został szefem sztabu a następnie starszym inspektorem wojsk OGPU Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego w Samarze. W lipcu 1924 r. skierowano go do Kazachstanu, gdzie objął funkcję naczelnika Zarządu Ochrony Pogranicza w Pełnomocnym Przedstawicielstwie OGPU. W marcu 1927 r. przeniesiony został do Kraju Dalekowschodniego na stanowisko pomocnika naczelnika, a od 1930 r. naczelnika Zarządu Ochrony Pogranicza i wojsk GPU. W latach 1930-1934 był naczelnikiem Zarządu Ochrony Pogranicznej i Wewnętrznej Zarządu NKWD w Kraju Dalekowschodnim, a od 1936 r. także zastępcą naczelnika tegoż Zarządu NKWD. W sierpniu 1937 r. został powołany na stanowisko naczelnika milicji i mianowany zastępcą ludowego komisarza spraw wewnętrznych ZSRR. Jako jedyny z zastępców szefa NKWD nie tylko uszedł z życiem z pogromu tzw. jeżowszczyzny, ale zachował swoje stanowisko. 18 lutego 1939 r. powierzono mu funkcję naczelnika GUŁag NKWD przy zachowaniu stanowiska zastępcy szefa NKWD, które zajmował do śmierci w 1952 r. Szefem GUŁag był do 26 lutego 1941 r. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR I i II kadencji.

WIKTOR GRIGORIEWICZ NASIEDKIN 1905-1950

Urodzony w Chersoniu w rodzinie ukraińskiego nauczyciela. W partii komunistycznej znalazł się dopiero w 1937 r., wcześniej od 1926 r. był członkiem Komsomołu. W latach 1920-1921 służył w Armii Czerwonej jako pisarz w sztabach 59. i 12. dywizji. W maju 1921 r. rozpoczął służbę w WCzK jako pomocnik adiutanta w sztabie 24. brygady specjalnej. Do 1926 r. pełnił funkcje kancelaryjne w różnych terenowych ogniwach OGPU, a następnie w OGPU w kolejnictwie w obwodzie tomskim. W 1931 r. trafił do Moskwy i objął stanowisko pełnomocnika Wydziału Ekonomicznego Pełnomocnego Przedstawicielstwa OGPU w obwodzie moskiewskim. W latach 1931-1934 pełnił służbę na Północnym Kaukazie, po czym powrócił do Moskwy do pracy w Głównym Zarządzie Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR, gdzie był pomocnikiem naczelnika a następnie naczelnikiem oddziału w Wydziale Transportu. W 1938 r. został naczelnikiem oddziału w Wydziale 1 (transportu kolejowego) Zarządu Transportu i Łączności NKWD, następnie zaś pomocnikiem naczelnika Wydziału 1. W 1939 r. krótko pełnił funkcję pomocnika naczelnika pionu śledczego, a 7 sierpnia 1939 r. został mianowany zastępcą naczelnika Głównego Zarządu Ekonomicznego NKWD i naczelnikiem jego nowo utworzonego 6 Wydziału (przemysł hutniczy). 26 lutego 1941 r. powołano go na stanowisko naczelnika GUŁag NKWD i pełnił tę funkcję do 2 września 1947 r., kiedy przeszedł do dyspozycji MWD ZSRR. 16 lutego 1948 r. z uwagi na stan zdrowia został zwolniony ze służby w organach MWD.

GRIGORIJ PROKOPJEWICZ DOBRYNIN 1907-1977

Rosjanin urodzony w Saratowie. Do partii komunistycznej wstąpił w 1930 r. W latach 1928-1936 pełnił niższe funkcje dowódcze w wojskach OGPU. W latach 1936-1939 studiował w Akademii Wojskowej im. Frunzego. Po jej ukończeniu 7 marca 1939 r. mianowany zastępcą naczelnika GUŁag NKWD, a 2 września 1947 r. naczelnikiem. Pełnił te funkcję do 31 stycznia 1951 r., kiedy został powołany na stanowisko zastępcy naczelnika Zarządu Wojsk MWD ochraniających szczególnie ważne obiekty przemysłowe. Od grudnia 1951 r. był naczelnikiem Głównej Inspekcji Zmilitaryzowanej Ochrony MWD, w latach 1952-1953 naczelnikiem Głównego Zarządu Kontroli i Inspekcji Ochrony Instytucji Rządowych MGB, a w latach 1953-1954 odpowiedniego wydziału w MWD, w latach 1954-1959 naczelnik 7 Zarządu (zewnętrzna służba obserwacyjna) KGB, a w latach 1959-1962 doradca KGB w Mongolii. Później na emeryturze,

IWAN ILJICZ DOŁGICH 1904-1961

Urodził się w obwodzie orłowskim w rosyjskiej rodzinie robotniczej. Do partii komunistycznej przyjęty w 1931 r. W latach 1920-1925 był sekretarzem jednej z rad wiejskich w obwodzie orłowskim, następnie pracował w związku zawodowym kolejarzy. W 1928 r. przeszedł do służby w OGPU i został kancelistą Wydziału Drogowo-Transportowego OGPU na stacji Krasnyj Liman. W latach 1929-1935 pełnił obowiązki pełnomocnika Oddziału Ekonomicznego Wydziału Drogowo-Transportowego na kilku stacjach kolejowych. W październiku 1935 r. został powołany na stanowisko naczelnika oddziału w 6 Wydziale (transport i łączność) Zarządu NKWD w obwodzie charkowskim i odtąd jego kariera uległa przyspieszeniu. W latach 1937-1938 kierował oddziałem śledczym Wydziału Transportu Drogowego NKWD Południowych Linii Kolejowych w Charkowie. W 1938 r. mianowano go zastępcą naczelnika Wydziału Drogowo-Transportowego Południowych Linii Kolejowych, kilka miesięcy później został naczelnikiem takiegoż wydziału Amurskich Linii Kolejowych, a w lutym 1941 r. naczelnikiem Zarządu NKWD Kraju Chabarowskiego. 19 stycznia 1949 r. otrzymał nominację na ministra spraw wewnętrznych Kazachstanu. Od 31 stycznia 1951 r. do 5 października 1954 r. był naczelnikiem GUŁag. Następnie został starszym inspektorem Inspekcji Kontrolnej MWD. W lutym 1956 r., po rocznym przeglądzie przeprowadzonym przez Generalną Prokuraturę Wojskową ZSRR, Dołgich został pozbawiony stopnia generalskiego i zwolniony w wyniku ujawnienia faktów "dyskredytujących godność wysokiego funkcjonariusza MWD". W kwietniu tegoż roku wykluczono go z partii komunistycznej.

SIERGIEJ JEGOROWICZ JEGOROW 1905-1959

Urodził się na Smoleńszczyźnie, członkiem partii komunistycznej został w 1924 r., wykształcenie wyższe. W latach 1932-1935 był naczelnikiem oddziału szkolnego Wydziału Przemysłowego Akademii RKKA im. Woroszyłowa, a w latach 1935-1937 naczelnikiem tego Wydziału. W 1937 r. przeszedł do aparatu partyjnego i został pomocnikiem, a w 1938 r. zastępcą kierownika Wydziału Przemysłu KC WKP(b). 5 marca 1939 r. powołano go na stanowisko zastępcy naczelnika GUŁag. 11 października 1939 r. został mianowany 1 zastępcą naczelnika "Dalstroju". W marcu 1945 r. powrócił do Moskwy na stanowisko zastępcy naczelnika Głównego Zarządu Obozów Górniczo-Metalurgicznych Przedsiębiorstw NKWD. W listopadzie następnego roku został zastępcą naczelnika Głównego Zarządu Specjalnego NKWD. W 1949 r. znów skierowano go do kierownictwa wielkich przedsięwzięć MWD, tym razem na stanowisko zastępcy naczelnika "Jenisiejstroju". W styczniu 1952 r. powierzono mu funkcję naczelnika Zarządu ITŁ i Budowy MWD nr 508 w Kraju Chabarowskim. 26 marca 1954 r. został powołany na stanowisko zastępcy ministra spraw wewnętrznych ZSRR, a 5 października tegoż roku został naczelnikiem GUŁag, nadal pozostając wiceministrem. Na stanowisku tym pozostawał do 3 kwietnia 1956 r. Po odejściu z GUŁag został mianowany naczelnikiem Zarządu MWD obwodu moskiewskiego, a w lutym następnego roku przesunięto go na stanowisko zastępcy naczelnika cywilnej obrony powietrznej w Moskwie.

PAWIEŁ NIKOŁAJEWICZ BAKIN 1903-?

Urodzony w Dniepropietrowsku, w rodzinie ukraińskiej. W młodości pracował jako robotnik. Członkiem partii komunistycznej został w 1930 r. Po studiach w wyższej szkole ruchu zawodowego w Moskwie, odbytych w latach 1931-1932, został funkcjonariuszem centrali związku zawodowego pracowników metalurgii. W 1938 r. rozpoczęła się jego kariera w aparacie partyjnym. W latach 1938-1939 był zastępcą sekretarza komitetu partyjnego w Ludowym Komisariacie Przemysłu Ciężkiego ZSRR, a w latach 1939-1941 sekretarzem komitetu partyjnego w Ludowym Komisariacie Metalurgii. Następnie powierzono mu obowiązki trzeciego sekretarza mołotowskiego komitetu rejonowego w Moskwie. W 1942 r. został przewodniczącym komitetu wykonawczego rejonowej rady delegatów w tymże rejonie, które to stanowisko zajmował do 1953 r. Wówczas objął funkcję naczelnika Zarządu Zaopatrzenia Materiałowo-Technicznego w Radzie Moskwy. 4 kwietnia 1956 r. został mianowany naczelnikiem GUŁag i obowiązki te pełnił do 31 marca 1958 r., kiedy to ze względu na stan zdrowia przeszedł na emeryturę.

MICHAIŁ NIKOŁAJEWICZ CHOŁODKOW 1904 - ?

Rosjanin, urodzony w obwodzie riazańskim. Członek partii komunistycznej od 1932 r., absolwent Akademii Przemysłu im. Kaganowicza. W latach 1951-1956 był sekretarzem Oktiabrskiego Komitetu Rejonowego KPZR w Moskwie. W 1956 r. został powołany na stanowisko zastępcy ministra spraw wewnętrznych ZSRR, a 6 maja 1958 r. powierzono mu funkcję naczelnika GUŁag. 22 lipca 1960 r. przeszedł na emeryturę.




Strona główna

Mapa strony

Moje publikacje